Ego sum resurréctio et vita: qui credit in me, etiam si mórtuus fúerit, vivet: et omnis, qui vivit et credit in me, non moriétur in ætérnum...

Igitur perfecti sunt cæli et terra, et omnis ornatus eorum. Complevitque Deus die septimo opus suum quod fecerat: et requievit die septimo ab universo opere quod patrarat. Et benedixit diei septimo, et sanctificavit illum, quia in ipso cessaverat ab omni opere suo quod creavit Deus ut faceret.
Liber Genesis cap. 2,3

Today is the Friday post Dominicam IVam Quadragesimae, and the anniversary of the Seventh Day of Creation, when the Lord God rested from His work and sanctified it, as the Book of Genesis teaches us in its second chapter. This confuses the poor Sabbatarians, alas; if there is anything the Media Age teaches us, it is that people are easily made fools of.

Have had tomorrow's feast in mind, and have been using the 1570 version of the Office at Divinum Officium: but I noticed via people on Twitter that it is the feast of the Archangel Gabriel today, as the ordo confirmed (ordines only 'work' if one consults them, eh) i.e. from 1939 onward anyway, although in Ioannes XXIII's arrangement the Mass remains Meditatio with commemoration of the Holy Archangel. 

Lectio 1
Léctio sancti Evangélii secúndum Joánnem
Joannes 11:1-45
In illo témpore: Erat quidam languens Lázarus a Bethánia, de castéllo Maríæ et Marthæ soróris ejus. Et réliqua.

Homilía sancti Augustíni Epíscopi
Tract. 49 in Joannem, post init.
In superióri lectióne méministis, quod Dóminus éxiit de mánibus eórum, qui lapidáre illum volúerant, et discéssit trans Jordánem, ubi Joánnes baptizábat. Ibi ergo Dómino constitúto, infirmabátur in Bethánia Lázarus: quod castéllum erat próximum Jerosólymis. María autem erat, quæ unxit Dóminum unguénto, et extérsit pedes ejus capíllis suis, cujus frater Lázarus infirmabátur. Misérunt ergo soróres ejus ad eum. Jam intellégimus quo misérunt, ubi erat Jesus: quóniam absens erat, trans Jordánem scílicet. Misérunt ad Dóminum, nuntiántes quod ægrotáret frater eárum, ut si dignarétur, veníret, et eum ab ægritúdine liberáret. Ille dístulit sanáre, ut posset resuscitáre.

R. In mare viæ tuæ, et sémitæ tuæ in aquis multis:
* Deduxísti sicut oves pópulum tuum in manu Móysi et Aaron.
V. Transtulísti illos per mare Rubrum, et transvexísti eos per aquam nímiam.
R. Deduxísti sicut oves pópulum tuum in manu Móysi et Aaron.

Lectio 2
Quid ergo nuntiavérunt soróres ejus? Dómine, ecce quem amas, infirmátur. Non dixérunt: Veni: amánti enim tantúmmodo nuntiándum fuit. Non ausæ sunt dícere: Veni, et sana. Non ausæ sunt dícere: Ibi jube, et hic fiet. Cur enim non et istæ, si fides illíus centuriónis inde laudátur? Ait enim: Non sum dignus ut intres sub tectum meum; sed tantum dic verbo, et sanábitur puer meus. Nihil horum istæ, sed tantúmmodo: Dómine, ecce quem amas, infirmátur. Súfficit ut nóveris: non enim amas, et déseris.

R. Qui persequebántur pópulum tuum, Dómine, demersísti eos in profúndum:
* Et in colúmna nubis ductor eórum fuísti.
V. Deduxísti sicut oves pópulum tuum in manu Móysi et Aaron.
R. Et in colúmna nubis ductor eórum fuísti.

Lectio 3
Dicit áliquis: Quómodo per Lázarum peccátor significabátur, et a Dómino sic amabátur? Audiat enim dicéntem: Non veni vocáre justos, sed peccatóres. Si enim peccatóres Deus non amáret, de cælo ad terram non descénderet. Audiens autem Jesus, dixit eis: Infírmitas hæc non est ad mortem, sed pro glória Dei, ut glorificétur Fílius Dei. Talis glorificátio ipsíus non ipsum auxit, sed nobis prófuit. Hoc est ergo quod ait: Non est ad mortem, sed pótius ad miráculum: quo facto créderent hómines in Christum, et vitárent veram mortem. Sane vidéte quemádmodum tamquam ex oblíquo Dóminus Deum se dixit: propter quosdam qui negant Fílium Dei Deum esse.

R. Móyses fámulus Dei jejunávit quadragínta diébus et quadragínta nóctibus:
* Ut legem Dómini mererétur accípere.
V. Ascéndens Móyses in montem Sínai ad Dóminum, fuit ibi quadragínta diébus et quadragínta nóctibus.
R. Ut legem Dómini mererétur accípere.
V. Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
R. Ut legem Dómini mererétur accípere.

Statio ad S. Eusebium

The church on the Esquiline appointed for today’s assembly was also known by the name ad Lunam, and perhaps owes its foundation to Pope Hilary (461-8); later it was raised to the rank of a deaconry under the name of St Vitus, when during the 7th century the cultus of this martyr became so popular in Italy that a great number of churches were erected to his honour. A monastery was attached to the deaconry, the monk Philip, who was raised to the papacy for a single day by the party opposing Stephen IV (768-71), being a member of this community.
The dominicum Eusebii marks the site of the house of St Eusebius, that heroic Roman priest who was a victim of the cruel measures of the Arian Emperor Constantius II (353-61). It was converted into a church immediately after the death of the saint, and in the Gelasian Catalogue of 894 we find among the signatories a certain Valentinus, archpriest in titulo Sancti Eusebii in Esquilinis. More ancient still is the inscription on a tomb in the cemetery of SS Peter and Marcellinus:
This takes us back to the 4th century.
Near this spot was the ancient burying-ground of the Via Merulana, which circumstance may have influenced the choice of the two lessons of today’s Mass, in which the raising of the widow’s child from the dead by Elias and the resurrection of Lazarus are narrated. (Liber Sacramentorum)

Introitus. Ps. 18, 15. 18:39 Deditátio cordis mei in conspéctu tuo semper: Dómine, adjútor meus, et redémptor meus. Ps. ibid., 2. Cœli enárrant glóriam Dei: et ópera mánuum ejus annúntiat firmaméntum. ℣. Glória Patri.

The Basilica of St. Eusebius rests upon an ancient Roman necropolis, a slight plateau of graves dating to the 9th century BC. In republican times, this was one of Rome’s most unsavory areas, a desolate home to mass burials. The neighborhood’s status improved after the Roman art patron Maecenas built his celebrated gardens nearby and when, in 226, the grand fountain of the Aque Alexandrina brought water to the Esquiline Hill. 
The remains of an ancient house with traces of heavy 3rd or 4th century rebuilding have been excavated here, suggesting that the house church associated with the Basilica of St. Eusebius is one of the oldest in Rome. After Christianity was legalized, this domus was replaced by a new structure, perhaps erected by Pope Liberius in 360, in testimony to Christian veneration for the site. From its first written attestation in 494, the church has been dedicated to St. Eusebius, whose story is a reminder that martyrdom continued after the Edict of Milan. 
According to the Golden Legend, Eusebius was born just before Constantine legalized Christianity. Chosen by Pope Julian as bishop of Vercelli, near Milan, Eusebius took up his duties when the Arian heresy had been embraced by much of northern Italy and by Constantine’s son, Constantius. Summoned to Milan, Eusebius was ordered to sign an imperial document endorsing the heresy. Eusebius refused, withstanding imprisonment, beatings, and torture before eventually dying from his wounds. 
Today’s church seems rather distant from those tumultuous times, its elegant eighteenth-century façade suggesting tranquility; only the brick-and-mortar crypt evokes the site’s ancient history. A small bell tower is the last remnant of Gregory XI’s thirteenth-century rebuilding.... (Elizabeth Lev in Roman Pilgrimage)

Somehow in the printing process the M was by error replaced by the D? presumably but I don't know. Certainly the word in Genesis (2,3) and in Psalm 18 (v 15) is meditatio in all the modern printed editions (and, just as certainly, there is no Introit Deditatio in the Graduals, ha). 

M le Curé is the celebrant of Holy Mass today; he remembered the commemoration, too, ha.

Oratio. Deus, qui ineffabílibus mundum rénovas sacraméntis: præsta, quǽsumus; ut Ecclésia tua et ætérnis profíciat institútis, et temporálibus non destituátur auxíliis. Per Dóminum.

Oratio. Deus, qui inter céteros Angelos, ad annuntiándum incarnatiónis tuæ mystérium, Gabriélem Archángelum elegísti : concéde propítius ; ut, qui festum eius celebrámus in terris, ipsíus patrocínium sentiámus in cælis: Qui vivis.

Léctio libri Regum.
3 Reg. 17, 17-24.

In diébus illis: Ægrotávit fílius mulíeris matrisfamílias, et erat lánguor fortíssimus, ita ut non remanéret in eo hálitus. Dixit ergo ad Elíam: Quid mihi et tibi, vir Dei? Ingréssus es ad me, ut rememoraréntur iniquitátes meæ, et interfíceres fílium meum? Et ait ad eam Elías: Da mihi fílium tuum. Tulítque eum de sinu ejus, et portávit in cenáculum, ubi ipse manébat, et pósuit super léctulum suum, et clamávit ad Dóminum, et dixit: Dómine, Deus meus, étiam ne víduam, apud quam ego utcúmque susténtor, afflixísti, ut interfíceres fílium ejus? Et expándit se, atque mensus est super púerum tribus vícibus, et clamávit ad Dóminum, et ait: Dómine, Deus meus, revertátur, óbsecro, ánima púeri hujus in víscera ejus. Et exaudívit Dóminus vocem Elíæ: et revérsa est ánima púeri intra eum, et revíxit. Tulítque Elías púerum, et depósuit eum de cenáculo in inferiórem domum, et trádidit matri suæ, et ait illi: En, vivit fílius tuus. Dixítque múlier ad Elíam: Nunc in isto cognóvi, quóniam vir Dei es tu, et verbum Dómini in ore tuo verum est.

Graduale. Ps. 117, 8-9. 26:30 Bonum est confídere in Dómino, quam confídere in hómine. ℣. Bonum est speráre in Dómino, quam speráre in princípibus.

Tractus. Ps. 102, 10. 28:46 Dómine, non secúndum peccáta nostra, quæ fécimus nos: neque secúndum iniquitátes nostras retríbuas nobis. ℣. Ps. 78, 8-9. Dómine, ne memíneris iniquitátum nostrarum antiquárum: cito antícipent nos misericórdiæ tuæ, quia páuperes facti sumus nimis. (Hic genuflectitur) ℣. Adjuva nos, Deus, salutáris noster: et propter glóriam nóminis tui, Dómine, líbera nos: et propítius esto peccátis nostris, propter nomen tuum.

✠ Sequéntia sancti Evangélii secúndum Joánnem.
Joann. 11, 1-45.

In illo témpore: Erat quidam languens Lázarus a Bethánia, de castéllo Maríæ et Marthæ, soróris ejus. (María autem erat, quæ unxit Dóminum unguento, et extérsit pedes ejus capíllis suis: cujus frater Lázarus infirmabátur.) Misérunt ergo soróres ejus ad eum, dicéntes: Dómine, ecce, quem amas infirmátur. Audiens autem Jesus, dixit eis: Infírmitas hæc non est ad mortem, sed pro glória Dei, ut glorificétur Fílius Dei per eam. Diligébat autem Jesus Martham et sorórem ejus, Maríam, et Lázarum. Ut ergo audívit, quia infirmabátur, tunc quidem mansit in eódem loco duóbus diébus. Déinde post hæc dixit discípulis suis: Eámus in Judǽam íterum. Dicunt ei discípuli: Rabbi, nunc quærébant te Judǽi lapidáre, et íterum vadis illuc? Respóndit Jesus: Nonne duódecim sunt horæ diéi? Si quis ambuláverit in die, non offéndit, quia lucem hujus mundi videt: si autem ambuláverit in nocte, offéndit, quia lux non est in eo. Hæc ait, et post hæc dixit eis: Lázarus, amícus noster, dormit: sed vado, ut a somno éxcitem eum. Dixérunt ergo discípuli ejus: Dómine, si dormit, salvus erit. Díxerat autem Jesus de morte ejus: illi autem putavérunt, quia de dormitióne somni díceret. Tunc ergo Jesus dixit eis maniféste: Lazarus mórtuus est: et gáudeo propter vos, ut credátis, quóniam non eram ibi: sed eámus ad eum. Dixit ergo Thomas, qui dícitur Dídymus, ad condiscípulos: Eámus et nos, ut moriámur cum eo. Venit itaque Jesus, et invénit eum quátuor dies jam in monuménto habéntem. (Erat autem Bethánia juxta Jerosólymam quasi stádiis quíndecim.) Multi autem ex Judǽis vénerant ad Martham et Maríam, ut consolaréntur eas de fratre suo. Martha ergo, ut audívit quia Jesus venit, occúrrit illi: María autem domi sedébat. Dixit ergo Martha ad Jesum: Dómine, si fuísses hic, frater meus non fuísset mórtuus: sed et nunc scio, quia, quæcúmque popósceris a Deo, dabit tibi Deus. Dicit illi Jesus: Resúrget frater tuus. Dicit ei Martha: Scio, quia resúrget in resurrectióne in novíssimo die. Dixit ei Jesus: Ego sum resurréctio et vita: qui credit in me, etiam si mórtuus fúerit, vivet: et omnis, qui vivit et credit in me, non moriétur in ætérnum. Credis hoc? Ait illi: Utique, Dómine, ego crédidi, quia tu es Christus, Fílius Dei vivi, qui in hunc mundum venísti. Et cum hæc dixísset, ábiit et vocávit Maríam, sorórem suam, siléntio, dicens: Magíster adest, et vocat te. Illa ut audívit, surgit cito, et venit ad eum: nondum enim vénerat Jesus in castéllum; sed erat adhuc in illo loco, ubi occúrrerat ei Martha. Judǽi ergo, qui erant cum ea in domo et consolabántur eam, cum vidíssent Maríam, quia cito surréxit et éxiit, secúti sunt eam, dicéntes: Quia vadit ad monuméntum, ut ploret ibi. María ergo, cum venísset, ubi erat Jesus, videns eum, cécidit ad pedes ejus, et dicit ei: Dómine, si fuísses hic, non esset mórtuus frater meus. Jesus ergo, ut vidit eam plorántem, et Judǽos, qui vénerant cum ea, plorántes, infrémuit spíritu, et turbávit seípsum, et dixit: Ubi posuístis eum? Dicunt ei: Dómine, veni et vide. Et lacrimátus est Jesus. Dixérunt ergo Judǽi: Ecce, quómodo amábat eum. Quidam autem ex ipsis dixérunt: Non póterat hic, qui apéruit óculos cæci nati, facere, ut hic non morerétur? Jesus ergo rursum fremens in semetípso, venit, ad monuméntum. Erat autem spelúnca, et lapis superpósitus erat ei. Ait Jesus: Tóllite lápidem. Dicit ei Martha, soror ejus, qui mórtuus fuerat: Dómine, jam fetet, quatriduánus est enim. Dicit ei Jesus: Nonne dixi tibi, quóniam, si credíderis, vidébis glóriam Dei? Tulérunt ergo lápidem: Jesus autem, elevátis sursum óculis, dixit: Pater, grátias ago tibi, quóniam audísti me. Ego autem sciébam, quia semper me audis, sed propter pópulum, qui circúmstat, dixi: ut credant, quia tu me misísti. Hæc cum dixísset, voce magna clamávit: Lázare, veni foras. Et statim pródiit, qui fúerat mórtuus, ligátus pedes et manus ínstitis, et fácies illíus sudário erat ligáta. Dixit eis Jesus: Sólvite eum, et sínite abíre. Multi ergo ex Judǽis, qui vénerant ad Maríam et Martham, et víderant quæ fecit Jesus, credidérunt in eum.

Offertorium. Ps. 17, 28 et 32. 44:25 Pópulum húmilem salvum facies, Dómine, et óculos superbórum humiliábis: quóniam quis Deus  præter te, Dómine?

Secreta. Múnera nos, Dómine, quǽsumus, obláta puríficent: et te nobis jugiter fáciant esse placátum. Per Dóminum.

Secreta. Accéptum fiat in conspéctu tuo, Dómine, nostræ servitútis munus, et beáti Archángeli Gabriélis orátio : ut, qui a nobis venerátur in terris, sit apud te pro nobis advocátus in cælis. Per Dóminum nostrum.

Communio. Joann. 11, 33, 35, 43, 44 et 39. 1:06:47 Videns Dóminus flentes soróres Lázari ad monuméntum, lacrimátus est coram Judǽis, et exclamávit: Lázare, veni foras: et pródiit ligátis mánibus et pédibus, qui fúerat quatriduánus mórtuus.

Postcommunio. Hæc nos, quǽsumus, Dómine, participátio sacraménti: et a propriis reátibus indesinénter expédiat, et ab  ómnibus tueátur advérsis. Per Dóminum.

Postcommunio. Córporis tui et Sánguinis sumptis mystériis, tuam, Dómine, Deus noster, deprecámur cleméntiam: ut, sicut, Gabriéle nuntiánte, incarnatiónem tuam cognóvimus; ita, ipso adiuvante, incarnationis eiúsdem benefícia consequámur: Qui vivis.

Oratio super populum. Humiliáte cápita vestra Deo. Da nobis, quǽsumus, omnípotens Deus: ut, qui infirmitátis nostræ cónscii, de tua virtúte confídimus, sub tua semper pietáte gaudeámus. Per Dóminum.